Blog

Çoğu ailenin en gözden kaçan üyesi ortanca çocuktur. Büyük kardeş sorumluluk sahibi lider olurken, küçük kardeş ailenin sevimli bebesi olarak kalır. Ortanca çocuk ise genellikle “araya sıkışmış” hisseder. Yeterince ilgi görmediğini düşünebilir. Ortanca Çocuk Sendromu, ailede ortanca sırada doğan çocukların kendilerine yeterli dikkat gösterilmediğini hissetmesiyle ortaya çıkan psikolojik bir durum. Bu çocuklar çoğu zaman düşük benlik saygısı, kimlik arayışı ve duygusal izolasyon yaşayabiliyor. Dikkat çekme isteğiyle birlikte, farklı davranış stratejileri geliştirmeye başlıyorlar. Ortanca Çocuk Sendromu Nedir? Ortanca çocuk sendromu, ailede

Çocuklarla hayvanat bahçesi ya da akvaryum gezisi planlayınca, çoğu ebeveyn biraz kararsız kalıyor. Bu geziler gerçekten eğitici mi, yoksa yalnızca eğlence mi sunuyor? Hayvanların sergilendiği bu yerlerde çocuklara doğru mesajlar veriliyor mu? Birçok aile, bu soruların cevabını tam bilmeden geziye çıkıyor ve sonrasında çocuklarının ne öğrendiğini merak ediyor. Modern akvaryumlar ve hayvanat bahçeleri, doğru bir yaklaşımla çocukların empati kurma becerisini geliştiren, çevre bilincini artıran ve biyolojik çeşitliliği öğreten değerli eğitim merkezleri olabilir. Tabii bu gezilerin gerçek değerini ortaya çıkarmak için

Çocuğunuzun hayali bir arkadaşı olduğunu fark ettiğinizde, kafanızda türlü sorular dönebilir. Pek çok ebeveyn, bunu ilk duyduğunda hafif bir panik yaşar ve acaba bir sorun mu var diye düşünmeye başlar. Aslında, hayali arkadaşlar çocukların %45-65’inde görülen ve çoğunlukla gelişimin doğal bir parçası olan bir süreç. Buna rağmen, konu hakkında bilgi eksikliği ebeveynleri yanlış yönlendirebilir ve gereksiz müdahalelere sebep olabilir. Burada, hayali arkadaşların ne olduğunu, hangi yaşlarda ortaya çıktığını ve çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini inceleyeceğiz. Ayrıca ne zaman endişelenmeli, nasıl yaklaşmalı

Teknoloji öyle hızlı değişiyor ki, çocukların eğitiminde metaverse gibi yeni dijital platformlardan nasıl faydalanabileceğimizi kestirmek bazen zorlaşıyor. Meta ve universe kelimelerinin birleşiminden doğan bu sanal evren, çocuklara fiziksel dünyadan dijital dünyaya geçiş imkanı sunarken, ebeveynler ve öğretmenler bu yeni ortamın güvenliği ve etkinliği konusunda biraz tedirgin. Metaverse, çocukların öğrenme deneyimlerini temelden değiştirebilecek bir potansiyele sahip. Fakat yaşa uygun kurallar ve denetim eksikliği, ciddi riskleri beraberinde getiriyor. Dijital taciz, zorbalık ve gizlilik gibi tehditler, bu teknolojinin olumlu yönlerini gölgede bırakabiliyor. Ayrıca

Birçok ebeveyn, çocuklarının anaokulu yıllarında gerçekten yeterince hareket edip etmediğinden, hayal güçlerini ve sosyal becerilerini geliştirebildiklerinden emin olamıyor. Geleneksel anaokulu programları çoğunlukla temel akademik becerileri öne çıkarıyor ama işin aslı, çocukların çok yönlü gelişimi için gereken bazı alanlar gözden kaçabiliyor. Bu eksiklikler yüzünden çocuklar motor becerilerde geride kalabiliyor, özgüvenleri düşebiliyor, yaratıcılıkları sınırlı kalıyor ve sosyal ilişkilerde zorlanabiliyor. Anaokulu branş dersleri olan jimnastik, müzik ve satranç, çocukların fiziksel, zihinsel ve sosyal gelişimine gerçek anlamda katkı sağlıyor. Modern anaokulu programlarında bu dersler

Birçok ebeveyn, çocuğuyla yeterince zaman geçiremediği için içten içe bir suçluluk hissiyle boğuşuyor. Özellikle çalışan anne-babalar, sabah aceleyle birkaç dakika, akşam ise belki bir-iki saat çocuklarına ayırabiliyor. Sosyal medyada gözümüze çarpan “ideal” aile aktiviteleri ise bu baskıyı daha da artırıyor. İster istemez, “Ben yeterli miyim?” diye sorgulamadan edemiyoruz. Bu durum, ebeveynlerde sürekli bir yetersizlik hissi yaratıyor ve stres seviyelerini artırıyor. Zoraki şekilde uzun saatler çocukla vakit geçirme çabası, hem anne-babayı hem de çocuğu mutsuz ediyor. Aslında çocuğun gelişimi için esas